‘Het meisje had natuurlijk altijd al geweten dat er iets
mis was met haar. Ze was niet zoals anderen. Er was
een geheim aan haar verbonden, een zondig, schandelijk, duister geheim.’ Het meisje, Cordelia, groeit op in
Berlijn in het besef anders te zijn dan andere kinderen.
Is ze een uitgestotene of een uitverkorene, of allebei
tegelijk?
Ze is de buitenechtelijke dochter van een beroemde
schrijfster, en wordt gezien als ‘driekwartjood’. De schrijfster is getrouwd met een ‘arische Duitser’ en is vurig katholiek. Wanneer de netten zich om Cordelia sluiten – ze
moet al tijden een Jodenster dragen – nemen uitsluiting
en bedreigingen toe. Wie wil, wie kan het meisje beschermen? Niet de school, niet de katholieke kerk, en
zelfs niet haar eigen moeder die haar op een cruciaal
moment in de steek laat. Op veertienjarige leeftijd
wordt het meisje via Theresienstadt naar Auschwitz
gedeporteerd.
Overweldigend helder en krachtig vertelt Edvardson over haar jeugd in Berlijn in de jaren dertig,
over de brute uitsluiting, de schaamte en het wanhopige verlangen om ergens bij te horen, en uiteindelijk:
over overleven als jonge vrouw in het kamp en daarna.